Idéo de pacigado en teologio de Naski: materialigo kiel restarigo de koinonia

Enkonduko: Pacigado kiel ontologa evento

En kristana teologio Naski (materialigo) prezentas ne simple feston de naski de fondinto de religio, sed fundamentan ontologan eventon de pacigado. Parolatas ne pri privata, psikologia a sociala pacigado de konflikto, sed pri restarigo de rompita ligilo inter Kreadanton kaj kreita, inter ĉielon kaj teron, inter homo kaj Dio. Pacigado (grega καταλλαγή — katallagé, literale «interŝanĝo», «restarigo de rilatoj») en tiu kunteksto estas rezulto de eniro de Dio en spacon de homa forlaso kaj sufero por ties kuracado kaj rekunuiĝo kun Si mem.

Teologiaj fundamentoj: rompo kaj ties superado

Klasika kristana antropologio ellasas el koncepto de primitiva peko (aŭ ekzistenciala rompo), kiu kondukis al:

Forlaso el Dio (perdo de direkta komuniko).

Disunuo inter homoj (historio de Kaino kaj Abelo).

Diskarmonio kun natura (perdo de paradiza aranĝo).

Naski, kiel ago de Dio-virgaĵo, estas unua kaj necesa paŝo al kuracado de tiu triobla rompo. Dio ne simple sendas mesagon pri pacigado elforlasen, sed li mem iĝas «intermediulo» (1 Tim. 2:5), enirante en la tutan homan ekziston. Sankta Atanasio Granda (IV jarcento) formulis tiun penson aforisme: «Dio iĝis homo por ke homo iĝu dio». Materialigo — estas komenco de procezo de teozio, t.e. restarigo de perditaj simileco kaj unueco.

Teologio de Kristo kiel paciganto: ponton tra foso

La materialiginta Logos, Jesuo Kristo, en la naski-ekvento aperas kiel «viva ponton» inter du naturoj.

Pleneco de Dio kaj pleneco de homaro: Laĝone, en la Infano Jesuo, laŭ la kalikodon dogmo, ne kunfandiĝas, ne disiĝas, ne apartiĝas kaj ne ŝanĝiĝas kaj estas du naturoj — divina kaj homa. Tio estas ontologia kondiĉo de ebleco de pacigado: nur Li, kiu estas verŝajna Dio kaj verŝajna homo, povas rekunui homon kun Dio. Naski estas zirebla apero de tiu kunfandiĝanta ipostasio.

Kenozo (memmalpliĝo) kiel metodo de pacigado: La Aposto Paulo en Epistolo al Filipoj (2:6-7) priskribas mekanismon de pacigado: Kristo, «estanta formo de Dio… malpliĝis Sian mem, prentiĝante formon de servo, fariĝante simila al homoj». Dio pacigas kun Si mem ne per povo kaj devigo, sed per vola proksimiĝo, prentiĝante sur Si mem tutan plenon de homa fragilitato (helpomeco de infano, malriĉeco, dependeco). Pacigado atingiĝas ne «de supre malsupren», sed tra solidareco kun tiu, kiu estas forlasita.

Eschatologia dimensio: paco sur tero kaj en homoj

La angela kanto en nokto de Naski — «gloro en supraj kaj paco sur tero, kaj bonvolo en homoj» (Lk. 2:14) — estas direktan deklaro de temo de pacigado.

«Paco sur tero» (εἰρήνη ἐπὶ γῆς): Tio ne estas nur manko de milito, sed ĉirkaŭa stato de «ŝalomo» — integreco, harmonio, bonstato, kiu venas el restarigitaj rilatoj kun Dio. Tio estas paco inter ĉielo kaj tero, kiuj «pacigas» en la persono de Kristo.

«Bonvolo en homoj» (ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία): Pli preciza traduko — «en homoj [Li] bonvolo» aŭ «inter homoj — tiuj, al kiuj [Li] bonvolas». Parolatas pri restarigo de bonvolo (εὐδοκία) de Dio al homa raso, perditaj post peka faldo. La naski de Kristo — signo, ke Dio denove turniĝas al homoj Sian bonvolon, malfermante vojon al pacigado.

Socia kaj etika aspekto: pacigado kiel horizontalo

Teologio de naski-pacigado havas ne nur vertikalan (Dio-homo) kaj ankaŭ horizontalan dimensiojn (homo-homo).

Malpermeso de disdividaj baroj: La Aposto Paulo en Epistolo al Efezojn (2:14) disvolvas la naski-temon: «Por ke li estas nia paco, kunfandiginte du en unu, li forrompis la stanon, kiu estis inter la du». En kunteksto de Naski tio manifestiĝas en simbola kunfandiĝo ĉirkaŭ la Jesu-naski-ĝemeloj de diversaj sociaj grupoj: paŝtistoj (lokalaj, malavaldigitaj), magiistroj (stranjeruloj, paganoj), animaloj (krea mondo). Ĉiuj kolektiĝas ĉirkaŭ unua centro — la Infano, kio profetos novan komunumon de pacigado, kie forviŝas etnaj, sociaj kaj religiaj limoj.

Magnificato de Maria: La himno de Maria (Lk. 1:46-55) — profeteca interpretado de signifo de materialigo kiel socia inversigo, kie superas la humajn, kaj subenas la humilaj. Pacigado tie signifas rekuperon de nejustaj sociaj rilatoj, establado de reĝlando de justeco kaj mitrado.

Ikonografio kaj liturgia materialigo

La idea de pacigado vizualiziĝas en la ikonografio de Naski:

Peŝero/ĝemelo: Ofte prezentatas kiel malhela fendo en monto, simbolante falintan, forlasitan de Dio mondon, en kiu venas Ligo.

Ĝemeloj: Kormiĝo por bestoj, en kiu estas metita la Infano, — simbolo, ke Kristo fariĝas «manĝo» (Eŭkaristio) por la fideluloj, t.e. rimedo de ilia pacigado kaj unuiĝo kun Dio.

Oblikaj figuroj de Maria, Josifo, paŝtistoj, bestoj: Ilia pozoj eksprezas kultigon kaj malfermecon al venanta pacigado.

En la liturgio de Sanktlando kaj Naski la temo de pacigado sonas en kantoj. Ekzemple, en okcidenta tradicio — himno «O Magnum Mysterium» («O granda taĵo»), kie estas alabata, ke bestoj vidas la Sinjoron, kuŝantan en la ĝemeloj, — simbolo de pacigado de la tuta krea mondo.

Interesiga fakto: En mezepoka Anglio kaj Germanio ekzistis kutimo de «Naski-pacigado» (Christmas Truce), kiam dum la festo ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj ĉiuj
© lib.ar

Permanent link to this publication: