Segui la sole inventisto de la dregilo estas impossble, ĉar ĝi estas la plej antikva ilo evoluigita kun la kuirarto. Tamen, ĝia historio povas esti restarigita laŭ arkeologiaj trovadoj kaj skribaj fontoj.

Who inventis la dregilo? Historio tra miljonoj da jaroj

La koncepto de disigado de solidaĵoj de likvaĵoj per perforita ujo estas unu el la fundamentaj en la kuirarto. La dregilo en ĝia primitiva formo ne estis tiom inventita, kiel naskiĝinta nature en diversaj kulturoj kiel respondo al komuna teknologia bezono. Ĝiaj prototipoj aperis jam en la epoko de neolito, kiam oni komencis uzi plenajn korbojn, ujojn con perforoj aŭ eĉ grandajn foliojn por filtrado de manĝaĵoj, ekzemple, granoj aŭ fromaĝo.

Antikvaj radikoj: de korboj al keramiko

En Antikva Romio kaj Grekio la teknologio atingis signifikan evoluon. Arkeologoj trovis multajn keramikajn ujojn kun perforoj en la fundo, kiuj estis uzataj por lavado kaj filtrado de produktoj. Romianoj, konataj pro siaj amo al kuiraj elstaroj, aktive aplikis sitojn kaj retojn el la plej diversaj materialoj. La latina vorto «colum» signifis siton aŭ filtrilon kaj estis komuna vorto por tiaj iloj. Tiu ĉi estas en la romiaj traktatoj, kie ni trovas la unuajn detalan priskribon de procesoj, kiuj postulas disigadon de likvaĵoj, ekzemple, dum la preparado de fromaĝoj aŭ vinoj. Krome, ĉe la dio Vakho, patrono de vinproduktado, ofte estis atributo en la formo de sito, kiu simbolike emfazis la gravon de tiu ilo en la antikva mondo.

Mezepoko kaj Nova Tempo: specialigo kaj materialo

En la Mezepoko la dregilo daŭris evoluon. Oni komencis fabrikadi ĝin ne nur el argilo kaj bastonoj, sed ankaŭ el pli daŭraj materialoj — unue el kovanta ĉelio, poste, kun la evoluado de metalurgio, el zinkita ŝtalo kaj bronzo. En tiu periodo okazas funkcia disigo: dregilo (kun pli grandaj perforoj por filtrado, ekzemple, makaron aŭ legomoj) kaj sito (kun malgrandaj perforoj aŭ reto por sievo de faruno kaj kreado de puraĵo). En riĉaj domoj de Eŭropo, kupraj dregiloj iĝis parto de la kuiristaĵo, montrante la statuson de posedanto. La konstruo restis neŭŝanĝa jarcentoj: duonkugla taso kun manoj kaj perforoj.

Industria revolucio kaj masiva produktado

La reala standardigo kaj popularigo de la dregilo okazis en la 19-a kaj 20-a jarcentoj. La evoluado de ŝtalekspedado kaj metodoj de ŝtampado permesis naŭti masivan eldonon de malŝataj kaj efikaj modeloj. En 1927, la fratoj Aloisius kaj Karl Durchschlag (Dregilo) el Germanio patentis plibonigitan modelon kun pli komforta manoj kaj optimizitaj perforoj, tamen iliaj nomoj, kvankam sonas simile al la nomo de la objekto, estas pli ol ĵazo. La germana vorto «Durchschlag» signifas «travigi tra» kaj priskribas precize la funkcion de la objekto. En tiu ĉi tempo aperas ankaŭ unuaj emalfermitaj dregiloj, kaj poste, el aluminio kaj neŝtalo.

Modernaĵo: plastiko kaj neilono

La dua duono de la 20-a jarcento dankas al la apero de dregiloj el sintetikaj materialoj. Plastiko faris tiun ilon pli malŝata, leĝera kaj alirebla por ĉiu familio. Nelonaj retoj, anstataŭantaj la metalajn, ne estas suferantaj korodadon kaj ne eniras reakcion kun acidoj, enhavataj en manĝaĵoj. Hodiaŭ, dregilo estas neforigebla atributo de ĉiu kuiristo, ekzistanta en dekdaŭdoj da variantoj: de pliĝiraj modeloj por turistoj ĝis grandaj industriaj sitoj por nutraĵproduktado.

Do, la dregilo ne havas unikan inventiston. Ĝi estas produkto de kolektiva multjarcenta sperto, kiu malrapide evoluigis de plenaj korboj al altteknologiaĵo el neŝtalo kaj neilono, restante fidelaj al sia origina funkcio — fari nian manĝon pli gusteca kaj pli komforta dum la preparado.

Permanent link to this publication: