Ludi kaj ridajaj historioj rilataj al ŝokolado

Ŝokolado ne estas nur manĝaĵo, sed tuta kosmo da ĝojo, kiu unuigas homojn de ĉiuj aĝoj kaj kulturoj. Ĝi inspiras ni al heroaj agoj, ĉeas ni en malkomforto kaj fariĝas heroo en miloj da ridindaj historioj. Ĉirkaŭ ĉi tiu delikato formiĝis multaj bona, varma kaj tute neofenseblaj ludi, kiuj havas neniun komunanigon kun rasaj aŭ naciaj stereotipoj, nur kun nia komuna amo al ĉi tiu divina kreao.

Amo al ŝokolado: dependeco, pri kiu ni konfesas

La ĉefa temo de ŝokolada humuro estas nia neĝestebla deziro al dolĉaĵo. Kiu el ni ne rekonusiĝas en tiuj historioj? «Mi ne manĝas ŝokoladon ĉiutage. Sed ĉiu tago tamen ne estas ŝokolado», — klasika ludo, kiu naskiĝas en la kapo de ĉiu dolĉmanĝanto. Aŭ tio: «Ŝokolado ne solvas miajn problemojn. Sed ĝi faras ilin pli daŭĝaj». Ĉi tiu humuro ne temas pri avareco aŭ gluto, sed pri malgranda ĝojo, kiu ni permesas al ni en la tumulto de ĉiutagoj.

Specialan kategorion formas ludi pri tio, kiel ni kaŝas ŝokoladon de aliaj. «Dividi ŝokoladon estas bonarto. Sed bonarto estas kiam vi proponas dividi, scianto ke vi ne estos aŭditaj». Aŭ historio: «Unufoje mi kaŝis ŝokoladon, por manĝi ĝin poste, kaj post tio mi olvidis, kie mi ĝin kaŝis. Tio estis tago, kiam mi samtempe kaj trovis kaj perdis ion valoran». Ĉi tiuj ludi estas universaj kaj kompreneblaj al ĉiu, kiu iam kaŝis ŝokoladon de siaj hejmaj membroj.

Dieto kaj ŝokolado: ĉiama konflikto

Apartan kaj senfine ridindan parton de ludi dediĉas al la ĉiama batalo inter la deziro esti griza kaj deziro manĝi ŝokoladon. «Mi eniris dieton. Hiero mi manĝis nur ŝokoladon. Sed mi elektis nigran ŝokoladon kun 75% kakao — ĝi estas konsiderata utila, ĝuste?». Aŭ anekdoto: «Ŝokolado ne estas manĝaĵo. Ĝi estas dozo da ĝojo. Kaj ĝojo ne povas esti malutila». Ĉi tiu humuro estas konstruita sur nia komuna homa paradokso: ni scias, ke ŝokolado estas kaloria, sed ties gustumo superas ĉiuj argumentojn de racio.

La plej ridinda varianto de ĉi tiu temo estas «tomorrow will be different». «Hodiaŭ mi manĝos ĉi tiun ŝokoladon, kaj morgaŭ komenciĝos nova vivo. O, mi jam sentas, kiel ĝi estos — tiel daŭĝa kiel ĝi gustos». Aŭ dialogo kun mem: «Mi: “Unu plia parto, kaj mi eksplodos”. Ŝokolado: “Vi jam diris tion tri foje”». La ludo estas konata, ĉar ni ĉiuj iam estis en tia dialogo.

Ŝokoladaj akcidentoj: kiam ĝi fandiĝas, fluas kaj malaperas

Ridindaj historioj pri ŝokolado ofte estas ligataj al ĝia kapricia naturo. «Mi metis ŝokoladon en poŝon, kaj kiam mi prenis ĝin el tie, ĝi fariĝis ŝokolada supo. Nun mi ne scias, kion fari — trinki ĝin perĉio aŭ pentri ĝin sur pano». Tiu situacio, konata al ĉiu, kiu vivas en varma klimato aŭ simple forgesis ŝokoladon en la vesta poŝo.

Estas ankaŭ klasika historio pri tio, kiel ŝokolado fandiĝas pli rapide ol ni ĝin manĝas. «Mi aĉetis ŝokoladon en la strato. Antaŭ ol mi atingis hejmon, ŝokolado ne estis plu tie». Aŭ ridinda okazo en degustado: «Vi iris degusti belgian ŝokoladon kaj pensis: “Mi provos ĉiun parton”. Post unu horo vi eliris kaj komprenis: “Ĉiun parton” estis dirita antaŭ ol vi provis la unuan”. Tiaj historioj estas pure fizikaj kaj havas neniun rilaton al kulturo aŭ naciaj identoj — ili temas pri la ecoj de ŝokolado kaj nia komuna malmoleco al ĝi.

Ŝokoladaj donacoj kaj surprizoj

Ankaŭ alia fonto da bona humuro estas ŝokolado kiel donaco. «Kiam mi ne scias, kion doni al persono, mi donas ŝokoladon. Tio estas ĝenerala respondanto al ĉiuj demandoj de vivo». Aŭ ludo pri tio, kiel ni elektas donacon: «Mi volas doni al vi ŝokoladon, sed mi ne scias, kian vi amas. Tial mi aĉetas ĉiujn specojn de ŝokolado, kaj vi elektos. Kaj la restan mi manĝos».

Infanaj historioj ankaŭ ofte estas ligataj al ŝokolado. «Infano manĝis ĉiujn ŝokoladon kaj diris: “Nun mi estas superheroo, nur mia superpovo estas ŝokolado”». Aŭ dialogo: «Patro: “Vi ne devas manĝi ŝokoladon antaŭ ĉiama manĝo”. Infano: “Kaj ŝokolado ne scias, ke ĝi estas ĉiama manĝo?”.

Ŝokolado kiel simbolo de paco kaj amo

Ŝokolado ofte aperas en historioj pri amo kaj romantiko. «Kiam li venis kun malplenaj manoj, mi estis malĝoja. Kiam li venis kun ŝokolado, mi komprenis, ke tio estas amo». Aŭ klasiko: «Ŝokolado estas la plej bona maniero diri “Mi amas vin”, se vi ne scias paroli belaĵojn”. Ĉi tiu humuro unuigas amantojn de ĉiuj aĝoj kaj kulturoj, ĉar ŝokolado estas ĝenerala lingvo de amo.

Estas ankaŭ filozofiaj ludi: «Ŝokolado estas kiel ĝojo. Kiam vi manĝas ĝin pli, vi volas pli. Sed kiam ĝi finas, vi komencas serĉi novan». Aŭ alia: «Vivo estas kiel kaŝo da ŝokoladaj konfetoj. Vi neniam scias, kian vi trovos, ĝis vi provos. Sed se ĝi estas amara ŝokolado, simple manĝu ĝin per lakta ŝokolado».

Kalendaro de dolĉmanĝanto

La plej ridindaj historioj naskiĝas el niaj rilatoj al datoj. «7-a de julio estas la Monda Tago de Ŝokolado. Tiu tago mi oficiale liberigos mijn sentimenton de kuldo pro tio, ke mi manĝis tutan tabulon». Aŭ: «Mi atendas ne atendas, kiam venos la tago, kiam ŝokolado komenciĝos vendi je prezo de akvo. Mi tiam ĉiujn aĉetos akvobasanjon». Ĉi tiu humuro estas alirebla al ĉiu, ĉar ĉiu havas sian propran «sanktan» daton, kiam oni povas manĝi ŝokoladon sen konsekvencoj.

Interesante, ke en la mondo ekzistas eĉ Ŝokolada Kalendaro — kolekto de ludi por ĉiu tago, kie la ĉefa heroo estas ŝokolado. Ekzemple: «Mi havas amikon, kiu diras: “Mi ne estas dolĉmanĝanto”. Kiam mi donas al li ŝokoladon, li manĝas ĝin en tri sekundoj. Li, probable, havas alian sistemon de nombroado». Aŭ: «Mi nomis miajn katojn Ŝokolado, ĉar ili estas tiel malvarmaj kaj varmaj. Kaj tiel rapide malaperas, se ne gardataj».

Historioj de patikuloj kaj ŝokolartistoj

Profesia humuro ne pasas al ŝokolado. «Patikulo estas homo, kiu scias transformi kakao-bobojn al arto. Sed lia ĉefa tasko estas ne permesi al klientoj manĝi sian kolekton antaŭ ol ĝi estos preparata». Aŭ anekdoto: «Patikulo demandas al kliento: “Vi volas provi nian novan sorton de ŝokolado?”. Kliento: “Mi volas provi ĉion, kion vi havas”. Patikulo: “Tiam vi devos resti ĉi tie ĝis fermiĝo”’.

En la mondo ekzistas multaj ridindaj historioj pri tio, kiel patikuloj eksperimentas kun novaj gustoj. «Unufoje patikulo aldonis pico chilli al ŝokolado. Oni diras, ke klientoj ĝis hodiaŭ memoras tiun tagon kun ridado, sed ne kun tiu samaj, kiu ĝi komencis». Tiaj historioj estas parto de folkloro, kiu transpasas de maŝtرو al maŝtرو, de kliento al kliento.

Familiaraj tradicioj kun ŝokolado

Ĉiu familio havas siajn ŝokolajn aĉentojn. «Mia grandmama ĉiam diris: “En ŝokolado estas vitamino da ĝojo”. Kaj ŝi estis ĝusta: post la konfeto, ĉiuj fariĝis pli bonaj». Aŭ tradicio: «En nia familio estas regulo: antaŭ gravaj konversacioj manĝi po parton da ŝokolado. Ŝokolado mitigas eĉ la plej rigidajn negocadojn». Tiuj historioj ne estas ligataj al la koloro de la haŭto aŭ naciaj identoj — ili estas ligataj al la famila varmo.

Estas ankaŭ ridindaj okazoj el infanaĝo: «Kiam mi estis infano, mi pensis, ke ŝokoladaj ovoj estas realaj ovoj, kiu iel estis fariĝis dolĉaj. Mi provis elflugi el ili. Ne sukcesis, sed mi manĝis la kokon». Aŭ: «Mi ĉiam pensis, ke ŝokoladaj kunikoj estas ĉar kunikoj amas ŝokoladon. Ĝis mi ne scii, ke tio estas nur formo». Tiuj historioj estas senofenseblaj kaj kaŭzas ridon al ĉiu, kiu aŭdas ilin.

Konkludo

Ŝokolado estas fonto ne nur de gustumo, sed ankaŭ da bona humuro. Ĝi unuigas ni en ridoj super niaj malgrandaj malfortoj, super niaj provoj sekvi dieton, super niaj ŝokoladaj fiaskoj kaj sukcesoj. En ĉi tiu humuro ne estas spaco por dividado — estas nur komuna homa ĝojo el ĉi tiu simpla ĝuemo. Ŝokoladaj ludi memorigas ni, ke vivo ne estas nur gravaj aferoj, sed ankaŭ malgrandaj dolĉaj momentoj, kiun ni povas dividi kun aliaj, ridante al unu la alian. Kaj se vi havas sian propran ŝokoladan historion, partaĵu ĝin — ĝi certaze kaŭzos ridon al tiuj, kiuj amas ŝokoladon tiel same kiel vi.

Permanent link to this publication: