Naskendiĝo de Johano Baptisto: hermeneutiko de festo, aŭ kial ni celebras naskiĝon de tiu, kiu naskiĝis ne en kruco

En serio de grandaj kirko-festoj ekzistas unu, kiu ofte restas en ombro de la Naskiĝo de Jesuo Kristo kaj la Paskeo, sed sen ĝi ili estus ne eblaj. La Naskiĝo de Johano Baptisto, kiu ortodoksaj kristanoj festas la 7-a de julio, ne estas simple tago memorinda de sanktulo. Ĝi estas hermeneutika ŝlosilo, malfermanta al ni, kiel la Malnovaj Testamento transfluas en la Novan, kiel profetio fariĝas okazaĵo, kaj silento - voĉo. Ĝi estas festo de limo, kie finas «epoko de leĝo» kaj komencas «epoko de gracio». Kaj por kompreni ĝin, ni bezonas lerni legi ne nur versojn de la Ewangeloj, sed ankaŭ la meman logikon de la salvo.

Parado de naskiĝo: kial Johano - «nekruca» festo

Male al la plejmulto da sanktuloj, kies memor-datoj koincidas kun la tagoj de ilia morto, la naskiĝ-tago de Johano Baptisto festiĝas kiel granda festo. En la kirka kalendaro ĝi estas escepto. La Naskiĝo de Johano Baptisto estas unu el la kvin «naskiĝ-festoj» kune kun la Naskiĝo de Jesuo Kristo, la Naskiĝo de la Sinjorino, la Evangelizo kaj la Naskiĝo mem de Johano. Kial lia naskiĝo estas honorita tiel? Ĝi estas ĉar li estas la nurulo, kiu naskiĝis ne en silento, sed en momento, kiam la Dio malfermis la buŝon de lia patro. Tiu naskiĝo estis anoncita de la ĉefanĝelo Gabrielo, ĝi estis mirinda kaj kompanionita de profetio. Johano ne estis Dio, kiel Jesuo, kaj ne estis inkarniĝo de puriteco, kiel Maria. Sed li estis la antaŭulo - tiu, kiu «pretigis la vojon de la Sinjoro». Tiel lia naskiĝo estas naskiĝo de mema espero.

Hermeneutiko de unua nivelo: litera kaj okazaĵa nivelo

Hermeneutiko estas arto de interpreto. Sur la unua, litera nivelo, la festo memorigas al ni pri reala historia okazaĵo: la naskiĝo de filo al maljunula sacerdoto Zakarjo kaj lia edzino Elizabeto. Ilia longa inferteco ne estis simple famila dramo, sed simbolo de la inferteco de tuta Izraelo, kiu jam longaj jarcentoj atendis la alvenon de la Mesio. La evangelisto Luka priskribas tiun okazaĵon kun preskaŭ kinematografia luco: apero de la ĉefanĝelo Gabrielo en la templo, la puno de Zakarjo per muteco pro nekrede, mirinda konceptiono, naskiĝo kaj nomiĝo, kiu kaŭzis surprise ĉe ĉiuj proksimecoj. Tio ne estas simple historio, sed atestado, ke Dio agas en historio kaj interferas en ĝi, kiam la tempo plenigas.

Hermeneutiko de dua nivelo: simboliko de nomoj

Sur la dua, simbola nivelo, ĉiu nomo en tiu historio fariĝas teologiaj deklaroj. La nomo «Johano» tradukiĝas kiel «Dio’s Graco». La nomo «Zakarjo» - «Dio memoris». La nomo «Elizabeto» - «Dio promesis» aŭ «Dio saviĝis». Kune ili formas tipan signifan triangulon: Dio memoris Siajn promesojn (Zakarjo), saviĝis Sian promeson (Elizabeto) kaj donis gracion (Johano). La nomo, kiu estis donita al la infano, ne laŭ tradicio - ne por honori la patron, sed laŭ komando de la ĉefanĝelo, - fariĝis profetio. Tiu momento de nomiĝo - ĉefa por la hermeneutiko de la festo - montras, ke en la historio de la salvo okazas nova etapo: nun ne la homo elektas nomon por servo al Dio, sed Dio alvokas homon laŭ nomo.

Hermeneutiko de tria nivelo: simboliko de dato

La dato 7-a de julio (25-a de junio laŭ malnova stilo) en la norda hemisfero - tio estas la tempo de somera sunsolstacio, kiam la tago komencas malpliiĝi. En la kristana tradicio ĝi ne estas okazinta kialo. Ĉefe Johano Baptisto diris pri Jesuo: «Li devas kreski, kaj mi devas malkreski». La simboliko de la tago - tio estas simboliko de malkresko. Johano venas sur la piko de lumo, por foriri en ŝtupo, por ke Jesuo povu altiĝi. Tio estas la plej profunda principo de la kristana spirita vivo: ne mi vivas, sed Jesuo vivas en mi. Kiam pli malpliiĝas nia «ego», pli kreskas en ni Dio. Tiel la Naskiĝo de Johano estas festo ne nur de la komenco de lia vivo, sed ankaŭ de la komenco de lia vojo al malkresko. Ĝi estas festo de tiuj, kiuj prenas la vojon for, por ke alia venu.

Hermeneutiko de kvara nivelo: Johano kiel «voĉo» kaj «lampaĵo

En teologio Johano Baptisto often nomiĝas «voĉo» kaj ne «parolo». Li indikas al Jesuo, kiel la veraj Lampo. En la festo de la Naskiĝo de Johano Baptisto ni legas ne pri li mem, sed pri tiu, al kiun li indikas. Tio ŝanĝas la fokon de la festo - ĝi ne estas mem-glorigo de la sanktulo, sed kristologika okazaĵo. Johano estas la lasta profeto de la Malnovaj Testamento, kiu vidas sian rolon ne en esti centro, sed en esti klupo. Li estas «voĉo klopantanta en dezerto». La hermeneutiko de tiu festo lernigas al ni, ke esti elektita signifas ne esti ĉefo. Tio estas kompleksa leciono por la moderna homo, kiu适应性 kulto de personaĵo. Tamen, ĝi troviĝas en la fundamento de la kristana antropologio.

Rito kaj tradicio: kiel populara kulturo interpretas la feston

Ekster teologio, en populara tradicio, la Naskiĝo de Johano Baptisto kunfandiĝis kun la pagana festo de Ivan Kupala. Tiu sintezo perturbas multojn, sed ĝi ankaŭ havas sian hermeneutikon. En populara konscienco akvo kaj fajro - simboloj de purigo - kunfandiĝis kun la figuro de la Baptisto, kiu batis en akvo kaj profetis la Sanktan Spirito. La Kupala ritoj - saltado tra fajro, naĝado en riveroj, serĉado de florusoj - ne estas simple restoj de paganismo, sed populara provo tuŝi al la mistero de purigo kaj renovigo. La Eklezio, certaze, kondamnas la paganajn elementojn, sed la kultura kodo restis. kaj hodiaŭ, la 7-a de julio, ni povas vidi, kiel en unu festo ekzistas kaj la eklezia servo kaj la popularaj festoj. Tio ne estas konflikto, sed dialogo de du manieroj de kompreni unu kaj la saman - renkontiĝi kun la mistero.

Moderna hermeneutiko: kion tiu festo diras al ni hodiaŭ

En la epoko de la digitala bruo kaj senfineco de informacia fluo, la Naskiĝo de Johano Baptisto sonas speciale aktuala. Johano estas voĉo en dezerto, kaj dezerto hodiaŭ estas nia plenigita psikaĵo, nia ŝtoko de novaĵoj, nia perdo de orientiĝo. lia voĉo vokas al simpligo, al purigo, al reveno al la esenco. Li ne diskutas kun la mondo, li nur diras: «Paskunon. ». Paskunon ne estas «pelniĝu», sed «ŝanĝi vian pensmanieron». Tio estas la hermeneutiko de la festo por ni: ebleco rekonsideri siajn prioritojn, rifuzi la iluzion de superpotenco kaj malfermi sian koron por tiu, kiu venos post.

La Naskiĝo de Johano Baptisto estas festo de tiuj, kiuj estas preparataj foriri, por ke alia venu. Tiuj, kiuj ne timas esti la dua, ĉar ili scias, ke ilia misio ne estas en brili, sed en indiki al la Lampo. Kaj en tio, eble, troviĝas la plej profunda hermeneutiko de ĉi tiu tago: ni ne estas gravi, sed tiu, kiun ni servas.

Permanent link to this publication: