Infantilismo ne estas simple "mi ne volas maturiĝi". Ĝi estas konduto, kiam la homo fizike maturiĝis, sed psikologie restas infano. Li ne kapablas preni respondecon, prokrasti ĝojn, toleri frustracion. En la familio tia partnero aŭ gepatro iĝas pezo. Infantilaj homoj ofte estas oblikaj, spontanaj, sed ilia spontaneco detruas la vivon kaj fidon. En ĉi tiu artikolo ni diskutos la signojn de infantilismo, la kaŭzojn de ĝia apero kaj kiel lidi con ĝi — se vi mem estas infantilaj aŭ vivas kun tia persono.

Signoj de infantilisma persono

Infantilisma homo timas priŝi decidi: de elektado de lavosavo ĝis ŝanĝo de laboro. Li ŝutadas respondecon al aliaj ("vi pli bone scias", "decidas vi mem"). Li ne scias plani buĝeton: ŝutadas monon sur ludojn, amuzojn, lasante kontojn por poste. Li evitas konfliktojn, sed ofendas infane — per silento, kaprikoj, histerecoj. Li vivas nur unu tagon, ne konstruas longdaŭraj planojn (pri infanoj, hipotekoj, aĝo). Li postulas konstantan atenton kaj elĉerpanon, kiel infano. Li ne zorgas pri sian sanon (preterlasas vizitojn al kuracisto, ne traktas dentojn). Li povas esti kreativaj, spontanaj, interesaj sur mallonga distanco, sed en la famila vivo tiuj kvalitoj transformiĝas en kaoso.

Kaŭzoj de infantilismo

Infantilismo ne naskiĝas senbaze. Ofte ĝiaj radikoj estas en infanecon: hiperopokeco ("mamokino decidas ĉion"), kiam al la infano ne permesis aŭtونomecon, izolis de malfacilaĵoj. Aŭ male, malvarmo kaj perforto — tiam infantilismo iĝas defendo: "mi ne estos plenkreska, ĉar plenkreskuloj faras malbonan". Influado de kulturo de konsumado: reklamoj promesas eternan junemon, "prenu ĉion el vivo". En ekonomiaj kondiĉoj, kie hipotekoj ne estas alireblaj, kaj pensio estas nevidebla, ne estas bezono maturiĝi. kelkaj psikologoj ligas infantilismon kun vundo de ligo: la homo timas proksimecon, sed ankaŭ solecon, do restas en infana pozicio "donu-donu".

Infantilismo en rilatoj: partnero-kid

Se unu partnero estas infantilisma, la alia devas ludi rolon de gepatro. Li pagas kontojn, planas feriojn, edukas infanojn, memoras pri vizitoj al stomatologo. Infantilisma partnero povas esti amika, dankema, sed li neniam prenas realan ŝarĝon. Krome li gelasas "gepatron" al aliaj, ofendas pri kritiko, povas iri en alkoholan degelon aŭ komputilan ludojn, kiam li estas invitata al respondo. Poste la partnero-gepatro elĉerpiĝas, perdas respekton, komencas malrespekti. La seksa vivo suferas, ĉar estas malfacile voli infanon. Fine, aŭ disiĝo, aŭ daŭra malfacila vivkvalito.

Infantilismo kaj edukado de infanoj

Infantilisma gepatro estas katastrofo por infano. Li povas esti amika, kiu ludas kaj poste malaperas. Sed li ne starigas regulojn, ne kontrolas la regulon, ne povas diri "ne". Infano kreskas aŭ trezema (ne sentante subtenon), aŭ mem iĝas infantilisma, kopie al la modelo. Krome, infantilisma gepatro ofte ŝutadas zorgon pri si mem al infanoj: "portu ĉiujn ŝuojn", "sentu mian malfacilon". Tio estas inverso de roloj, kiu kondukas al psikologiaj problemoj ĝis dependeco kaj nevrozoj.

Infantilismo ĉe viroj kaj virinoj: diferencoj

Infantilismo ĉe viroj ofte manifestiĝas en foriro de respondeco: dungita laboro sen karieraj ambicioj, komputilaj ludoj, trinkaĵoj kun amikoj, evitado de hejmaj demandoj. Virina infantilismo ofte maskiĝas sub "malpeza" kaj "helpema": ŝi ne laboras, sidas sur la ŝulo de viro aŭ gepatroj, postulas konstantajn donacojn, ne okupiĝas pri infanoj. Tamen en la moderna mondo seksaj stereotipoj malaperas: oni povas trovi viron-"princinon" kaj virinon-"patrinon-filo". La ĉefa diferenco estas manieroj de manipulado: viroj ofte uzas koleron kaj foriron, virinoj - larmojn kaj ofendojn.

How to fight against infantilismo: what to do yourself

Se vi rekonas sin en ĉi tiu priskribo, ne desesperu. Infantilismo ne estas kondamno. La unua paŝo - agnoski la problemon. La dua - komenci preni malgrandan respondecon: gvidi buĝeton, starigi alvokilon por mateno, kuiri por si mem. La tria - lerni diri "ne" al siaj deziroj por longdaŭraj celoj. La kvara - ĉesi ŝuti decidojn al aliaj. Se vi estas malfacile, turniĝu al psikoterapinto (kognitiva-behabiana terapio aŭ skemo-terapio). Ankaŭ utilas legi librojn pri personaj efikoj kaj plenkreska psikologio. La procezo estas longa, sed ĝi restituos al vi memrespekton.

What to do if your partner is infantilisma

Ne prenu la rolon de gepatro - tio malbonigos la situacion. Establi limojn: "Mi ne pagos por viaj ludoj", "Mi ne purigos por vi". Ne atendas, ke li ŝanĝiĝos rapide. Diskutu specifajn paŝojn: "Hodie vi pagas la ejojn, morgaŭ vi registras sin al kuracisto". Ne faru por li. Se la partnero ne estas pretaj ŝanĝiĝi, demandu al vi: ĉu mi estas preparata vivi kun infanulo por ĉiuj tempoj? Eble, la plej bona solvo - disiĝi. Paradoksale, disiĝo ofte refreŝigas infantilisman personon, igas lin plenkreskiĝi. Sed ne esperu tion.

Infantilismo kaj sociaj retoj

Sociaj retoj kultivas infantilismon: senfine konsumi mallongajn videojn, ricevi instantan ĝojon de "laŭko", manko de respondeco por siaj vortoj ( anonimeco). Tie facile esti infano: larmi, reklami, postuli. Eniro en virtualan mondon ofte anstataŭas realajn agojn. Batalo kontraŭ infantilismo inkludas digitalan detoksin, limigon de tempo en sociaj retoj, evoluo de analogaj hobbioj (sporto, manfarado). Ankaŭ utilas lerni legi longajn tekstojn kaj rigardi longajn filmojn - tio trenas persekvon.

Infantilismo estas problemo, sed ĝi estas solvebla. La plej malfacila estas la unua paŝo: rigardi sin el ekstere. Se vi faris tion, vi jam estas je duono de maturiĝo. Plenkreska vivo ne estas tiel terura kiel ŝajnas. Ĝi donas liberecon, respekton de ĉirkaŭuloj kaj honoron por si mem. Provu - kaj ne volos reveni al infanecon.

Permanent link to this publication: