Laboristo kaj idelo: du polusoj de unu vakuo

Unue vidante, laboristo kaj idelo estas kontraŭuloj. Unu ne povas vivi sen laboro, alia ne povas forigi sin komenci ion. Unu vekiĝas je kvin horoj matene por atingi konferencan, alia je duono tagmeze por atingi manĝon. Unu estas plenigita per taskoj, alia per vakuo. Sed se oni atentu pli bone, montras, ke iliaj komunaĵoj estas multe pli grandaj ol ĝi ŝajnas. Ili estas du flankoj de unu medalo, kion ni nomas «fugo de vivo».

Ĉefa paradokso: ambaŭ evitas responecon

Kiel ĝi ajn sonas paradoksa, ambaŭ laboristo kaj idelo en sia owna maniero evitas responecon. Nur iliaj manieroj estas malsamaj.

Idelo evitas responecon malferme: li ne prenas taskojn, ne promesas, ne partoprenas. Li diras "ne" aŭ simple silentas. lia strategio estas ne eniri en la ludo, por ne perdi.

Laboristo tamen evitas responecon malsame. Li prenas ĉion, sed oftajn fojojn ne tiun, kiu vere gravas. Li ŝarĝas sin per senfinecaj taskoj, por ne vidi la ĉefan: ke li ne kapablas kuriĝigi sian vivon ekster laboro. Li ne solvas problemojn en rilatoj, ne zorgas pri sian sano, ne pensas pri la signifo. Li anstataŭas grandan responecon malgrandan, sed senfinecan.

Ambaŭ fuĝas el si mem

Kaj idelo, kaj laboristo estas du modeloj de fuĝo de konfronti sin mem.

Idelo fuĝas tra pasiveco. Li imersiĝas en someron, en televidseriojn, en internaton, en ne-fari ion. Li ne renkontas sian timon, ĉar li ne donas sin spacon por reflekto. lia senmovigeco estas muro.

Laboristo tamen fuĝas tra aktiveco. Li plenigas ĉiun minuton per taskoj, por ne resti solema kun taceco. Li ne renkontas sian timon, ĉar ĝi sinkas en la ŝaumo de deadlinoj. lia okupiĝo ankaŭ estas muro.

Kaj en unu kaj alia kazoj la homa estas ne vivanta la nuntempo. Li evitas sin, siajn sentojn, siajn demandojn. Li simple ekzistas en stato "enŝaltita" aŭ "elŝaltita”.

Komuna timo antaŭ malsukceso

Kaj idelo, kaj laboristo mortem timas malsukceson. Tamen tiu timo manifestiĝas malsame.

Idelo timas, ke se li komencos ion, li ne sukcesos. Tiel li konfirmos sian nekapablon. Tial li preferas ne komenci je ĉio. lia devizo: "Se mi ne faros, mi ne fiaskos”.

Laboristo tamen timas, ke se li ĉesis fari, lia valoro dispariĝos. Li timas, ke sen laboro li neniu. Tial li laboras pli kaj pli, por pruvi (al si kaj al la mondo), ke li havas valoron. lia devizo: "Se mi ne farios, mi ne ekzistos”.

Ambaŭ estas en prizono de la konvinko, ke ilia valoro dependas de eksteraj faktoroj. Niun el ili ne sentas sin sufiĉe bonaj simple.

Iluzio de kontrolo

Laboristo pensas, ke li kontrolas sian vivon tra laboro. Li planas, organizas, adminstras. Tamen en realo li estas submetita al sistemo, kiu postulas pli kaj pli. lia kontrolo estas iluzio. Li ne kontrolas, li submetiĝas.

Idelo pensas, ke li kontrolas sian vivon tra refuzo. Li ne partoprenas, ne submetiĝas, ne eniras. Tamen en realo li ankaŭ estas submetita — al sia pasiveco, al sia apatia, al sia timo. lia refuzo ankaŭ estas iluzio.

Ambaŭ perdis kontakton kun realo, kie kontrolado estas ne potenco super eventoj, sed potenco super sin mem.

Komuna ĉesigo de vivo

Sub la ekstera kontraŭo estas komuna ĉesigo. Idelo estas ĉesigita de la mondo, de postuloj, de la bezono esti "normala". Laboristo estas ĉesigita de senfineca kurado, de la neebleco halti. Ambaŭ sopiĝas pri paco — unu ne povas trovi ĝin, alia timas trovi ĝin.

Ilia ĉesigo estas ne fizika malforto, sed ekzistenciala. Ĝi estas ĉesigo de tio, ke vivo pasas tra ili, dum ili ludas siajn rolojn: unu - rolon de "senlabora", alia - rolon de "laboristo".

Kio estas komuna en ilia infanaĝo

Ofte la radikoj de tiuj modeloj estas en infanaĝo. Idelo povis kreski en familio, kie li estis desavualigitaj, kritikigitaj, komparigitaj. Li lernis, ke bettero estas ne fari ion ol fari malbonan. Laboristo povis kreski en familio, kie amo estis donata nur por atingoj. Li lernis, ke lia valoro direktiĝas rekte al rezultoj.

Ambaŭ kreskis kun la konvinko: "Vi estas bona, nur se vi…”. Nur unu plenigas la blankan spacon per la vorto “laboras”, alia - per “ne ĝenas”.

Ĉu idelo povas iĝi laboristo kaj inverse

Jes, kaj tio okazas pli ofte ol ŝajnas. Ekstergasita laboristo ofte falas en idelo - sed tio ne estas simple idelo, sed depresio. Kaj idelo, kiu trovas sian laboron, sian vokacion, povas iĝi entuziasta homo, kiu laboras ne el timo, sed el intereso.

La limo inter tiuj statoj ne estas karaktero, sed rilato. Se homo trovas signifon, lia konduto ŝanĝiĝas. Kaj tiam li ĉesas esti niun el "laboristo" aŭ "idelo". Li iĝas vivanta homo, kiu povas kaj labori, kaj ripozi, kaj ĝui.

Kio fari: unua paŝo al liberigo

Por ambaŭ tipoj unua paŝo estas sama - halti kaj demandi sin: "Kio mi vere sentas?”. Idelo kaj laboristo habitas el ŝumi siajn sentojn — unu per ago, alia per neago. Sed sentoj neniam forviŝas. Ili kolektiĝas, kaj malfrue aŭ frue, ili eliras.

Dua paŝo - ĉesi valorigi sin tra "laboras / ne laboras”. Vi ne estas via posteno kaj ne via idelo. Vi estas homo, kiu havas rajton al eraro, al ripozo, al malforto, al elektado.

Tria paŝo - komenci vivi en realo, ne en strategio. Anstataŭ eviti aŭ plenigi, provu esti. Esti kun si, kun aliaj, kun la mondo. Tio estas malfacile, sed tio estas la ununura maniero finigi esti prizoniero de siaj roloj.

Konkludo

Laboristo kaj idelo ne estas enemiuloj, sed fratoj de malhelo. Ambaŭ serĉas vojon por kuriĝi kun vivo, sed elektas ekstremojn. Ambaŭ suferas de sama malhelpo - nekapablo akcepti sin mem tiel kiel oni estas. Sed ilia komunaĵo: ili povas ŝanĝiĝi. Se ili vidas, ke ilia strategioj - ne persono, sed protekto. Kaj se ili volas renkontiĝi kun tio, el kio ili fuĝas. Kaj tiam, eble, ili vidos, ke inter ili ne estas foso, sed nur paŝo - paŝo al si mem.

Permanent link to this publication: